Zing!

Zing!

“Laten we nu dus zingen, niet om te genieten van een onverstoorbare rust, maar om ons zwoegen te verlichten. Zing zoals een wandelaar onderweg gewoon is te doen; zing, maar blijf lopen. Verlicht de inspanning door te zingen; talm niet, maar zing en trek verder. Wat betekent dat: verder trekken? Maak voortgang, maak voortgang in het goede. Want er zijn ook mensen, naar het woord van de Apostel, die voortgang maken in het kwade. Als gij voortgang maakt, dan trekt ge verder; maar maak vooruitgang in het goede, in ongeveinsd geloof en in een goede levenswandel. Zing en trek verder.”

Nee, het bovenstaande is niet geschreven door de zusters die zo van zingen houden. Het is geschreven door de grote kerkvader Augustinus. Aan hem wordt ook de uitspraak “zingen is dubbel bidden” (of volgens sommigen: “goed zingen is dubbel bidden” – tja, dat is nog wel een wezenlijk verschil) toegeschreven. Al wordt het auteurschap van deze quote ook vaak in twijfel gebracht, ik denk dat Augustinus het er op zijn minst mee eens zou zijn geweest.

Zingen is namelijk een vorm van actief meedoen aan de H. Mis. De H. Mis is niet een soort show die voor onze ogen wordt afgespeeld, maar een offer wat door de priester en door ons allemaal wordt opgedragen. Luister maar naar wat de priester zegt: “Bidt, broeders en zusters, dat mijn en uw offer aanvaard moge worden…” Het is een ritueel waarin iedereen een rol heeft. Er is een priester, soms een diaken, er zijn acolieten en lectoren en een organist en soms ook een koor… Maar het zingen is niet voorbehouden aan het koor alleen.

Goed zingen (zie tweede versie van de tweede quote van Augustinus) is niet per se zuiver zingen, hoewel dat voor de omgeving doorgaans wel prettiger zal zijn. Ik denk dat het gebed – en dus ook de zang – niet afhankelijk is van de juiste uitvoering, maar van de juiste intentie. Het gaat er om dat we zingen voor God, dat we zingen om op die manier actiever deel te nemen aan de H. Mis. In het openingslied, om Hem te verwelkomen in de persoon van de priester op het altaar. Het Kyrie om vergeving te vragen, het Gloria om lof te zingen, het refrein van de tussenzang als antwoord op de lezing. Het Alleluia en de eventuele acclamatie na het Evangelie zijn weer lofzangen. Het offerandelied is een teken van onze gaven die we naar het altaar brengen. Het Sanctus is een lofzang samen met alle engelen en heiligen in de Hemel, en het Agnus is juist meer een lied van Aanbidding. Dat laatste geldt ook voor het Communielied. Het slotlied is een uiting van dankbaarheid, en vaak ook van toewijding aan Maria, waarbij we om haar nabijheid vragen in de week die voor ons ligt.

Goed zingen is ook samen zingen: daarom zingt dus niet alleen het koor, maar de hele gemeenschap. Eigenlijk is slecht zingen dus alleen niet zingen, het verkeerde zingen of zingen zonder de goede intentie, terwijl u met uw hoofd heel ergens anders bent dan bij wat er op het priesterkoor gebeurt. Conclusie: wees niet bang om uw boekje en uw mond open te doen en zing mee! En u mag er zeker zijn dat de Hemel meezingt. Mocht u nou echt heel vals zingen, dan kunt u altijd wat zachter zingen.

M. Laetitia Dei

Delen

Zuster Maria Laetitia Dei is lid van de Dienaressen van de Heer en de Maagd van Matará.

Nieuwste overwegingen