Wie van u zonder zonden is…

jezus-overspellige-vrouw2

Vorige week hoorden wij de gelijkenis van de Verloren Zoon en de Barmhartige Vader. Dit om de Schriftgeleerden en de Farizeeën te laten ontdekken dat God meer behagen heeft in de bekering en de redding van de zondaar, dan dat hij verloren loopt en uiteindelijk ten onder gaat. Vandaag horen wij een concrete toepassing van deze gelijkenis. Een vrouw had overspel gepleegd en zou daarvoor volgens de Wet van Mozes moeten worden gestenigd. De zonde van de vrouw en de ernst daarvan staat niet ter discussie, evenmin de Wet van Mozes, waarin op zulke zonden de doodstraf staat. De Schriftgeleerden en de Farizeeën hadden met dit voorval een uitstekende gelegenheid om Jezus op de proef te stellen, door Hem te vragen wat Hij ervan dacht. Zou Hij namelijk het doodvonnis niet bevestigen, dan zou Hij tegen de Wet van Mozes ingaan. Zou Hij het wel bevestigen, zou zijn Goddelijke barmhartigheid toch niet zo groot zijn.

Het verrassende antwoord van Jezus: “Laat degene onder u die zonder zonden is, het eerst een steen op haar werpen.” doet niets af aan Gods grenzeloze barmhartigheid, noch aan de Wet van Mozes. Barmhartigheid betekent namelijk niet dat er geen onderscheid meer is tussen goed en kwaad, dat de zonde met haar ernstige gevolgen niet meer zou bestaan. Nee, integendeel. Met de Goddelijke barmhartigheid wordt de Wet juist vervuld. Want wat zal de vrouw die overspel gepleegd had, en die barmhartigheid was bewezen, niet een sterke kracht hebben ontvangen om zoiets nooit meer te doen. Met andere woorden: God heeft meer behagen in de bekering en de redding van de zondaar, dan dat hij verloren loopt en uiteindelijk ten onder gaat.

Zoals gebruikelijk in het evangelie gaat het niet alleen om de tijdgenoten en volksgenoten van Jezus; het gaat ook over ons, hier en nu. Ook voor ons geldt dat het ons niet toekomt te oordelen over elkaar, omdat wij allemaal zondaars zijn. Aan de andere kant is het ook nodig Gods geboden en voorschriften, die in de harten van alle mensen staan geschreven, nauwkeurig te onderhouden. De veel gehoorde opmerking “Dat moet iedereen maar voor zichzelf weten.” klinkt misschien wel aardig, maar een dergelijke houding ondergraaft de sociale verbanden in elke samenleving en de identiteit van elke persoon en van elk volk. De gevolgen van deze sociale versnippering merken wij elke dag en het zijn juist de zwaksten die daar als eerste slachtoffer van zijn.

Het onderhouden van Gods geboden en voorschriften is dus van levensbelang voor alle mensen van alle tijden. Dat gaat niet op eigen kracht alleen maar wel met de hulp van Gods genade in zijn Woord, zijn sacramenten en vooral ook in de gemeenschap van zijn leerlingen, de Kerk, het Volk van God. Om deze eenheid van de Kerk, het Volk van God, te waarborgen is het nodig elkaar aan te spreken op onze zonden, niet om te oordelen, maar uit liefde, om de broeder of zuster te behouden voor de gemeenschap. Zie ook Mt. 18,15-18.

Pater Gerard Wijers s.s.s., Amsterdam

Share

Lid van de congregatie van Sacramentijnen is pater Wijers woonachtig in de in Amsterdam bij de Begijnhof en assisteert heel regelmatig op het heiligdom.