… Maar ze was er net!

klooster-kapel-olv-ter-nood-heiloo-blauwe-zuster

Tja, het is u misschien al ter ore gekomen – en zo niet, bereid u voor: onze oversten hebben mij gevraagd om naar Den Haag te komen om te helpen in de missie daar! Na nog niet eens een heel jaar in Heiloo is het alweer tijd om de koffers te pakken. Gelukkig zijn dat er bij ons niet veel.

In Den Haag hebben we een prachtige missie midden in de stad. Vlak bij het station, aan de Korte Koediefstraat, hebben we een kapel die van dinsdag t/m vrijdag overdag geopend is om het Allerheiligste te bezoeken en een kaarsje aan te steken. Op woensdag is er de hele dag Aanbidding en daarna de H. Mis. Naast de kapel is een koffiezaaltje, waar mensen kunnen aankloppen als ze behoefte hebben aan een gesprek, een kop koffie of een maaltijd. Verder hebben ze daar net zoals hier op het Heiligdom het oratorium voor de kinderen, is er elke vrijdagavond pizza met verschillende groepen tieners en jongeren, geven ze catechese en nemen deel aan de (jongeren-)activiteiten van het bisdom. Kortom, u kunt wel begrijpen dat ook daar veel werk is!

Het bijzondere aan de missie in Den Haag is dat het, naast een gewone apostolische missie, ook postulaat is; het vormingshuis voor postulanten. Alle meisjes die intreden vanuit onze religieuze provincie (die naast Nederland ook Duitsland, België, Luxemburg, Ierland en IJsland bevat) beleven de eerste fase van het religieuze leven hier. U weet wel, die meisjes met een witte blouse en een grijze rok, die af en toe ook komen helpen bij de gezinsdagen op het Heiligdom. Zodra ze er klaar voor zijn, sturen we ze door naar Italië voor het noviciaat, maar het is natuurlijk fijn om je eerste stapjes in het religieuze leven in je eigen cultuur te zetten. Momenteel hebben wij één postulant en als God het wil, zal er tegen de zomer nog eentje intreden!

Nu denkt u misschien: “nou zeg, ze was er net! Is het misschien niet leuk hier? Is er iets misgegaan?” Het antwoord is: “helemaal niet! Ik heb het hier fantastisch naar mijn zin gehad. Maar ik ben geen zuster geworden om het “leuk” of “naar mijn zin” te hebben, ik ben zuster geworden om het Lam te volgen waarheen Hij ook gaat (Apok. 14, 4). Nu Hij mij naar Den Haag roept, ben ik vastbesloten om Hem te volgen, met pijn maar ook met een grote vrede en vreugde, want ik weet dat Hij daar op mij wacht! Hij, om Wie ik in de eerste plaats naar het klooster ben gekomen, Hij, om Wie mijn hele leven draait, Hij, die de oorsprong en het doel is van al mijn denken en doen, Hij, aan Wie ik eeuwige trouw beloofd heb.”

“Wat een hard leven”, zult u dan medelijdend zuchten. Enerzijds wel natuurlijk, het is heel normaal om op een plek iets op te bouwen en daar te willen blijven. Anderzijds vind ik juist het feit dat ik (en zo velen met mij!) tóch heel gelukkig ben, een prachtig bewijs van Gods liefde, die genoeg is om op een bovennatuurlijke manier de mens zo volledig te vullen, dat alle natuurlijke zekerheden overbodig worden! Tegelijkertijd herinnert dat “nomadenleven” ons er ook aan dat we hier op aarde maar pelgrims zijn. Ook al wonen we ons hele leven op één plek, we zijn niet geschapen voor deze aarde, we zijn geschapen voor een eeuwigheid in de Hemel! En wat is nou de eeuwigheid vergeleken bij een mensenleven?

Laten we dus altijd onze ogen gericht houden op die Hemel, waar we naar op weg zijn. Het fresco voorin de Genadekapel herinnert ons er zo mooi aan. Laten we ons niet hechten aan iets op deze aarde, maar altijd reikhalzend uitkijken naar het Vaderland!

In Christus,

Zr. Maria Laetitia Dei

Delen

Zuster Maria Laetitia Dei is lid van de Dienaressen van de Heer en de Maagd van Matará.

Vorige weekbrieven