Afscheid nemen

Misschien heeft u het al in de wandelgangen of -paden gehoord: ik heb een nieuwe missie aanvaard in onze communiteit in Velburg, Duitsland. Dat betekent dat ik halverwege oktober (voorlopig) afscheid ga nemen van dit mooie Heiligdom. Net als ik bent u er onderhand waarschijnlijk ook aan gewend: de zusters hier komen en gaan.

Al dat verhuizen is niet altijd makkelijk, maar het leert je ook om niet teveel te gaan hechten aan de plaats waar je woont. Ook niet aan je spullen, want die moeten elke keer in twee koffers passen. Het heeft mij veel geholpen om elke keer opnieuw, in alle veranderingen, mijn ogen en mijn hart te vestigen op de Enige die nooit verandert. Hij was altijd bij mij, in elke nieuwe omgeving, Hij sprak altijd mijn taal, Hij kende mij tussen al die onbekenden, bij Hem kon ik altijd terecht. Hij herinnerde mij eraan dat wij hier op aarde “geen blijvende stad” hebben, maar altijd “zoeken naar de toekomstige” (Heb 13, 14). Met andere woorden: “ons burgerschap is in de hemelen” (Fil 3, 20).

Het is noodzakelijk daar af en toe aan herinnerd te worden. Pater Garrigou-Lagrange beschrijft het heel mooi. Er zijn tegenwoordig, schrijft hij in 1939, lange afstandstreinen die voorzien zijn van alle gemakken. Men stapt erin en vindt er zulke comfortabele coupés, dat men zou vergeten dat de trein alleen maar het vervoersmiddel is en niet de bestemming, als men niet opeens de andere passagiers om zich heen zou zien uitstappen. En zo is het ook met ons leven: soms hebben we het er zo naar ons zin dat we ons er helemaal in gaan nestelen. We bouwen, plannen, verzamelen, beschermen en organiseren ons leven alsof wij hier voorgoed zullen blijven. Werk, bezit, comfort, reputatie en succes kunnen ongemerkt het doel van ons bestaan vormen. Zo vergeten we dat we in dit leven eigenlijk alleen maar “pelgrims” zijn, op weg naar het ware doel: het Leven dat geen einde heeft.

Dat betekent niet dat het leven op aarde onbelangrijk is. Integendeel: het aardse leven is kostbaar, omdat het de plaats is waar wij God leren kennen, liefhebben en dienen in de naaste, als voorbereiding op het eeuwige leven. Maar het is dus slechts een voorbereiding, geen voltooiing. De reiziger in de chique lange afstandstrein heeft die trein nodig om op zijn bestemming te komen, en hij mag ook zeker genieten van zijn reis, als hij maar niet vergeet uit te stappen als hij aankomt bij zijn bestemming.

Wie zijn ogen gericht houdt op het einddoel, wordt uiteindelijk ook in dit leven gelukkiger, omdat hij van de wereld niet vraagt wat zij niet kan geven: een hemel op aarde. Hij kan ontvangen met dankbaarheid en loslaten met vertrouwen. Zelfs lijden krijgt een andere betekenis wanneer wij het verenigen met Christus, die zelf door het kruis heen naar de verrijzenis ging. De christen leeft daarom met een dubbele blik: met de voeten op aarde, maar met het hart gericht op de hemel. Wij wonen hier, maar niet voor altijd. Ons ware vaderland ligt bij God.

In ons leven als missionaris is dit een dagelijkse realiteit: als we zelf al niet overgeplaatst worden, hoe vaak moeten we niet afscheid nemen van een medezuster die vertrekt naar een andere missie? Vaak weet je niet of je elkaar ooit nog zult ontmoeten. Dan wensen we elkaar met groot geloof: “tot in de hemel!” Wat een feest zal het zijn als we elkaar daar allemaal terugzien.

M. Laetitia Dei

Weekbrief