De Aalmoes-Bid-en-Vastentijd

Het is weer zo ver: de Veertigdagentijd staat voor de deur! Als u mijn weekbrieven van de afgelopen jaren over dit thema gelezen hebt, bent u als het goed is dolgelukkig dat deze prachtige periode weer gaat beginnen. Ik hoef u niet meer te vertellen dat de Veertigdagentijd, hoewel op het eerste gezicht een wat vervelende, trieste tijd van allerlei dingen niet mogen, eigenlijk een tijd van speciale zegeningen is waarin we extra hulp krijgen om allerlei dingen in ons te overwinnen die ons eigenlijk vasthielden en ongelukkig maakten.
Een tijd waarin we een zetje in de rug krijgen op onze weg naar het ware Geluk. De vraag die we dit jaar zullen behandelen is: hoe doen we dat dan? Laten we daarvoor even kijken naar het Evangelie van Aswoensdag.

“Wanneer gij dus een aalmoes geeft, bazuin het dan niet voor u uit. […] Laat uw linkerhand dan niet weten wat uw rechter doet, opdat uw aalmoes in het verborgene blijve.”
Wanneer gij bidt, gedraagt u dan niet als de schijnheiligen, die graag in de synagogen en op de hoeken van de straten staan te bidden om op te vallen bij de mensen. […] Maar als gij bidt, ga dan in uw binnenkamer, sluit de deur achter u en bid tot uw Vader.”
Wanneer gij vast, zet dan geen somber gezicht. […] Zalf dan uw hoofd en was uw gezicht
om niet aan de mensen te laten zien, dat gij vast, maar vast voor uw Vader.”

Drie dingen staan centraal in de Veertigdagentijd: aalmoezen geven, bidden en vasten. De correcte versie van “Vastentijd” zou dus eigenlijk zijn “Aalmoes-bid-en-vastentijd”. Het is méér dan alleen vasten. Om een vruchtbare Veertigdagentijd te hebben, raad ik altijd aan om stil te staan bij deze drie aspecten en op alle drie de terreinen iets “extra” te doen. Hierbij kan je aan het volgende denken:

Aalmoes: in de meest directe zin van het woord gaat het om het delen van je rijkdom. Je kunt bijvoorbeeld een goed doel uitkiezen en daar wekelijks een bedrag aan doneren. Houd daarbij in gedachte hoe Jezus in het Marcusevangelie de arme weduwe prijst: “allen wierpen ze er iets in van hun overvloed, maar zij offerde van haar armoe al wat ze bezat, alles waar ze van leven moest.” Als je geeft, mag je het best voelen.
Maar je kunt de aalmoes ook verder trekken naar allerlei daden van naastenliefde. Tijd is tegenwoordig ook iets kostbaars. Kies dan een concrete daad uit en de frequentie ervan, bijvoorbeeld: elke week een eenzaam persoon bezoeken of elke dag koffie zetten voor mijn huisgenoten.
Gebed: stel ook hiervan het soort gebed en de frequentie vast. Misschien wel één of twee keer per week naar de Aanbidding komen, of dagelijks de Rozenkrans bidden, of elke dag het Evangelie van die dag lezen en daar een kwartiertje over bidden. Bedenk iets wat haalbaar is, maar niet té makkelijk of wat je toch al doet.
Vasten: de meest letterlijke vorm van vasten, namelijk bepaald voedsel niet eten, heeft vandaag de dag zijn waarde niet verloren – sterker nog, het lijkt me alleen nog maar belangrijker geworden. Het is niet allen iets wat we offeren, maar ook goed om ons op die manier te leren beheersen. Anderzijds is ook het moderne “vasten op schermtijd” of “vasten op telefoongebruik” heel prijzenswaardig. Misschien is het een idee om op allebei de vlakken een voornemen te maken?

Het belangrijkste als het gaat om voornemens is: volharding! Neem dus wekelijks een moment om te evalueren. Hoe is het gegaan? Waar ben ik nalatig in geworden? Hoe kan ik zorgen dat het volgende week wel lukt?

Veel succes!

M. Laetitia Dei

Weekbrief