In het begin schiep God de hemel en de aarde. De aarde was woest en leeg; duisternis lag over de diepte, en de geest van God zweefde over de wateren. Toen zei God: “Er moet licht zijn!” En er was licht. En God zag dat het licht goed was. God scheidde het licht van de duisternis; het licht noemde God dag, en de duisternis noemde Hij nacht. Het werd avond en het werd ochtend; dat was de eerste dag.
(Gen. 1, 1-5)

REFLECTIE

De wording van de Aarde, een wonderbaarlijk mysterie.

Het Bijbelse scheppingsverhaal in Genesis 1 begint met een beschrijving van de Aarde zoals God die aantrof; woest en leeg, gehuld in duisternis, zonder spoor van leven. Er is wel water, in overvloed zelfs. Gods geest zweeft over deze wateren – die door theologen ook wel de oer-oceaan wordt genoemd – en
brengt beweging. Zijn aanwezigheid kunnen wij ervaren in de wind die onze haren beroert of onze wangen streelt.

God schept door te spreken. “Er moet licht zijn.” En er was licht. Het staat in contrast met het andere verhaal; het verhaal over de oerknal, waarbij al de samengebalde materie explodeerde. In een fractie van een seconde ontstond het heelal, gepaard gaande met een ongekende hitte en turbulentie. En nu,
ruim 14 miljard jaar later, dijt het heelal nog steeds uit. Hoe meer we te weten komen over het begin, hoe groter het wonder wordt. Maar het ontstaan van materie blijft een mysterie.

“Er moet licht zijn.” Het woordje ‘moet’ geeft aan dat licht noodzakelijk is voor de verdere ‘plannen’ van God. Licht is een levensvoorwaarde, net als water. Zonder licht, zonder fotosynthese, zonder energie, zou de aarde zich niet kunnen ontwikkelen tot een levende planeet, begroeid met allerhande planten en bewoond door allerlei dieren en mensen. Licht maakt de wereld zichtbaar, het schept ruimte en tijd. “Het werd avond en het werd ochtend.” Voor het eerst is er een dag.

TIMON HAGEN

www.timonhagen.com

Licht tegenover Duisternis
Op de eerste dag scheidde God het licht van de duisternis. Het licht noemde God dag en de duisternis noemde Hij nacht. God schiep door het woord. Hij sprak: “Er is licht.” En er was licht.

“Omdat God schiep door het woord, staat het woord LICHT centraal in mijn ontwerp en maak ik
het zichtbaar door het gebruik van natuurlijk licht. Mijn werk is bedoeld om te inspireren tot een meditatief moment of een moment van bezinning.

De letters die het woord LICHT vormen, zijn uitgefreesd uit een sloophouten plank. De plank is onder een hoek van ongeveer 30 graden geplaatst. Hierdoor wordt het woord LICHT zichtbaar
tegenover de hemel. Doordat het woord LICHT gevormd wordt door natuurlijk licht zal het woord steeds anders ogen. En valt in de avond de duisternis, dan verdwijnt het woord. Om de volgende dag weer tevoorschijn te komen in het licht van een nieuwe dag.”

door Joris Brussel, Stadsdichter en Columnist

LICHT

Als woord niet alleen in contrast met het donker of het duister. Maar ook in tegenstelling met zwaar of zwaarmoedig. Licht geeft kleur, energie en hoop. Hoop op een nieuw begin, een nieuwe kans, een nieuwe dag. Zonder licht geen leven. Het is dan op zichzelf al een prachtig woord met meerdere betekenissen, contexten, inzichten. Poëtisch bijna. Voor mij staat licht voor de boodschap dat, hoe loodzwaar het leven soms ook kan zijn, er altijd weer een schone lei is. Mooie aan dit kunstwerk is dat de aanblik geen moment dezelfde is. Niet qua moment op de dag, lichtval, schaduw, stand van de zon of de maan. Maar ook niet qua interpretatie van het woord ‘licht’ door de bezoekers.

Geloof maakt voor veel mensen licht en geeft hoop. Hoop die een ongelovige wellicht uit iets anders haalt. Bijvoorbeeld uit natuur of de wetenschap dat diezelfde natuur voor iedereen is. Net als bij geloof. Zelf ben ik een druk persoon. Qua agenda en qua hoofd. Mijn brein is altijd aan het werk. Altijd bezig met zaken uit het verleden en met de zaken die nog komen. De afwas die nog moet worden
gedaan. Die deadline voor werk. Hetgeen een onbekende gisteren tegen me zei op straat of tien jaar geleden. Die drukte geeft druk. En die druk voelt soms zwaar. Alsof je altijd onderweg bent, altijd ergens anders moet zijn dan waar je bent.

Mijn vader zegt op dat soort momenten: “Wees eens waar je bent. Met de mensen die er zijn.” Ik vond en vind het altijd lastig te begrijpen wat hij bedoelt, maar ik omarm het steeds meer. Want je bent nu eenmaal hier en nu, dus dan kan je net zo goed in het hier en nu zijn. Dit kunstwerk doet me ernaar
uitkijken om ervoor te gaan staan. Op een willekeurig moment. Om omhoog te kijken door het woord ‘licht’ heen. En voor de rest even niets. Even daar in het hier en het nu. Genieten van het licht op mijn huid en in mijn ogen en me even vederlicht voelen.