En God zei: “Het land moet levende wezens voortbrengen van allerlei soort: tamme dieren, kruipende dieren en wilde beesten van allerlei soort.” Zo gebeurde het. [ ] En God zei: “Nu gaan Wij de mens maken. [ ]” Als het beeld van God schiep Hij hem [ ] mannelijk en vrouwelijk schiep hij hen. God zegende hen: “Wees vruchtbaar en word talrijk; bevolk de aarde en onderwerp haar. [ ]” Hierbij geef Ik alle zaadvormende gewassen [ ] aan jullie en alle bomen met zaaddragende vruchten; zij zullen jullie tot voedsel dienen. Maar [ ] aan alles wat dierlijk leven heeft, geef Ik al het groene gewas als voedsel.”
Zo gebeurde het. God bekeek alles wat Hij gemaakt had, en Hij zag dat het heel goed was. Het werd avond en het werd ochtend; dat was de zesde dag.
(Gen. 1, 24-31)

REFLECTIE

De dieren en de mensen worden op dezelfde dag geschapen. Het verhaal lijkt hiermee aan te geven dat de mens geen aparte plaats in de schepping inneemt, maar zijn plaats vindt te midden van alle andere dieren. Toch is er wel een verschil in hoe dieren en mensen geschapen zijn. De dieren zijn geschapen ieder naar hun soort, de mens naar het beeld van God. Maakt dit de mens bijzonder?

Geschapen zijn naar Gods beeld en gelijkenis wil iets zeggen over de rol van de mens op Aarde. Dat ieder mens iets van Gods wijsheid en liefde in zich meedraagt. Dat de mens als beeld van God medeschepper is en verantwoordelijkheid heeft over de schepping. Dat het een duiding is hoe de mens de opdracht om de aarde te onderwerpen en te heersen over de alle dieren, moet verstaan en invullen: met liefde en respect, want God is Liefde. In het tweede scheppingsverhaal staat het begrijpelijker beschreven: Toen bracht de HEER God de mens in de tuin van Eden, om die te bewerken en te beheren.

MEG MERCX

www.megmercx.nl

LOST in PARADISE?
Het werk verwijst naar scheppingsdag 6 (Bijbel, God schiep de mens naar zijn evenbeeld) en naar het
epische gedicht Paradise Lost van de 17e-eeuwse Engelse dichter John
Milton.

“Met deze installatie wil ik een multi-interpretabel signaal afgeven. Het bestaat uit twee waaiportretten, die óf een hoopvolle óf een wanhopige man en vrouw voor een gotisch kerkraam uitbeelden. Dé Adam en dé Eva van deze tijd. Ze geven uiting aan hun zoektocht naar de balans tussen natuur, cultuur en spiritualiteit. Beiden staan ze rechtop met hun hoofd omhoog geheven, mond wagenwijd open, en armen wijd uitgestrekt naar de lucht. Zingen, bidden, schreeuwen of huilen ze?

De achtergrond is een gotisch gebrandschilderd kerkraam dat verwijst naar spiritualiteit. In het raam zijn net als in de kerkelijke traditie symbolen verwerkt. Dit door de gebruikte kleuren en afbeeldingen. Groen verhaalt over de natuur; het representeert het milieu in het algemeen. Rood dient als signaalfunctie: de natuur verkeert in gevaar. De laurierbladeren zijn een symbool van
eeuwig leven, eeuwige vriendschap, overwinning, roem en eerbetoon. Het blauw staat voor hemel, lucht
en water, de intensiteit van de kleur staat voor hun kracht. De gele kleuren staan voor het goddelijke, magische, de zon, de warmte & energie die in de achtergrond opgloeit etc.

De installatie is opgebouwd uit 3.780 vierkantjes folie (1.890 per portret). Nederlanders gebruiken per jaar ruim 1.500 plastic voedselverpakkingen. Dit staat gelijk aan ca. één portret!”

Is dit jouw, mijn, onze ode aan de natuur?

door Joris Brussel, Stadsdichter en Columnist

HOOP OF WANHOOP

Dit is het enige kunstwerk waarbij de titel van het werk bij voorbaat werd meegegeven. LOST in PARADISE?. De associatie die direct bij me opkomt, is een stuk tekst uit het wereldberoemde liedje van The Eagles: Hotel California. En dan doel ik op de frase die veel mensen zullen herkennen. “Relax,” said the night man/”We are programmed to receive/You can check out any time you
like/But you can never leave”.

Gevangen of verdwaald zijn in het paradijs. Brrr….. Een prachtige metafoor die in de werken mooi naar voren komt. Terwijl de hoofdvraag die in dit paradoxale werk volgens mij vooral verstopt zit, de volgende vraag is: wanneer kruisen wanhoop en hoop elkaar? Mooie vragen die dit kleurrijke kunstwerk oproept. Maar confronterende vragen ook. Voor mij is geloof iets prachtigs, ook al ben
ik van huis uit niet gelovig (opgevoed). Waar sommige ongelovigen geloof zien als een pressiemiddel of iets overheersends of onderdrukkend, zie ik de schoonheid in van geloof. Juist vanwege dat contrast waar LOST in PARADISE? op focust. Hoop of wanhoop.

Als buitenstaander ben ik van tijd tot tijd bijna jaloers op mensen die geloven. Want voor mijn gevoel is het belangrijkste onderdeel van geloof dat je er kracht, liefde en vooral hoop uit kunt putten. Het lijkt me heel fijn om ervan uit te kunnen gaan dat je rugdekking hebt van een god. Die op je neerkijkt en over je waakt. Als een soort twaalfde man (lees: het publiek) bij het voetbal. Maar aan de andere kant kan ik me voorstellen dat blind vertrouwen op een god die niet altijd even duidelijk van zich laat horen, ook wanhopig kan maken. Ik geloof niet dat alles in de wereld aan het toeval toe te dichten is. Het is wellicht een open deur, maar als er een god of bovennatuurlijke kracht is; waarom is er dan armoede, oorlog en kindersterfte? Ik heb me verdiept in de islam en het christendom uit oprechte interesse en wellicht omdat ik onderbewust zou willen dat ik ook hoop zou kunnen putten uit geloof. Maar hoewel ik als gelovige waarschijnlijk veel antwoorden op belangrijke levensvragen zou vinden, zou ik er mogelijk ook extra vraagtekens bij krijgen.